حرف دل بیقرارم
فروغی نیست
نوری نیست
جام جانم گشته از اندوه لبریز
بوی دریا...
بوی یاس و بوی شبنم
بوی باران میدهی در خاطر من
این منم بی تو که شوغی در دلم نیست
ولیکن پر...
پر زیک حس غم انگیز
مثل بوی فصل برگ ریز
مثل بوی فصل پاییز(محمد حسین)
اگه کپی کردین لطفا با اسم نویسنده این کارو کنین
چقد دلم برای وبلاگم میسوزه
حوصله ندارم حداقل۴تا مخاطب جمع کنم...دیگه آخرامه به گمانم...
به من تكيه كن ! من تمام هستی ام را دامنی می كنم تا تو سرت را بر آن بنهی !
تمام روحم را آغوشی مي سازم تا تو درآن از هراس بياسائی ! تمام نيروئی را كه در
دوست داشتن دارم دستی می كنم تا چهره و گيسويت را نوازش كند ! تمام بودن
خود را زانوئی ميكنم تا بر آن به خواب روی ! خود را , تمام خود را به تو می سپارم تا
هر چه بخواهی از آن بياشامی , از آن برگيری , هر چه بخواهی از آن بسازی , هر
گونه بخواهی باشم ! از اين لحظه مرا داشته باش!
دکتر علی شریعتی / گفت و گوهای تنهائی چاپ قدیم / صفحه782
نقابتو بردار
اینو میخوام به تمام آدمایی که حضورشون توی زندگی خیلی خیلی باارزشه و یه جورایی
بدون اونا نمیتونیم زندگی کنیم هدیه بدم...همونایی که گاهی خجالت میکشیم
دستاشونو ببوسیم...
فرق ما با دیوانگان این است که ما در اکثریتیم...
همین
سلام 
از اینکه این زلزله شدید اومد و کسی طوریش نشد خیلی خیلی خوشحالم
امیدوارم همه هم وطنای خوبم که خونه زندگیشونو از دست دادن هرچی زود تر
برگردن به روال عادی------------آمین
هیچ وقت کامل حقو به خودم نمیدم...
شایدم تقصیر خودم بود؟...نمیدونم درست
من واقعا مشکل داره نتم بابا------------------نمیتونم واسه کسی نظر بزارم
اه اه اه
تاکی؟؟؟؟
تنهایی قدمی را از پیش بردن هم عالمی دارد
به گمانم زیبا هم باشد...تاکی غرق در کوچه های تنهایی ماندنو فلج بودن را متحمل شدن؟؟؟
باید قدمی برداشت...حتی در تنگناها...حتی در تنهایی ها...
دفترچه خاطراتم شده لحظاتم...مدام منتظر گذشتنش هستم و چشمانم به دنبال صحنه ای نو
میگردند...انگار نمیدانند هرروز تکرار همان چیزیست که آرزوی نبودنش را میکنم.
غم آهسـته آهسـته در چشمـانم آب می شـود . . .
این تصویر اثر دکتر چمرانه---------------روحشون شاد...
هرچند شاده به خاطر مجاهدت هایی که کردن
* واقعا ازتون ممنونم که نظر میزارین برام
* رسم ادب ایجاب میکنه که بیام و جواب کامنتاتونو بدم ولی نمیدونم نت من مشکل داره یا
* سراسریه که نمیتونم نظری برای کسی بزارم........................امیدوارم هرچی زود تر درست
* بشه و جواب خوبیاتونو بدم.
آهان یه چیز دیگه:
سال نو هم که نزدیکه!!!از صمیم دل آرزو میکنم که تو این سال جدید آرزو هاتون براورده
شه.ایشالا چیزی جز خوبی توی این سال جدید نبینید البته به شرط اینکه خودتونم
خوبی کنیدا
کلا خودم دلم گرفته -----------------نمیدونم چرا.منم دیگه قاطی دارم
رسما!.برای منم دعا کنید.ینی برای همه دعا کنید ولی برای من بیشتر
بازم امیدوارم همه سلامت باشن در کنار خونواده هاشون---خیلی دوست دارم
تو این سال جدید خدارو فراموش نکنیم...........خدای مهربونمون کمکمون کن به یادت
باشیم.ما بدون تو هیچ و پوچیم......................انا عبدک ضعیف الذلیل الحقیر المسکین
از کوری چشم فلک امشب قمر اینجاست
آری قمر امشب به خدا تا سحر اینجاست
آهسته به گوش فلک از بنده بگوئید
چشمت ندود این همه یک شب قمر اینجاست
آری قمر آن قمری خوشخوان طبیعت
آن نغمه سرا بلبل باغ هنر اینجاست
شمعی که به سویش من جانسوخته از شوق
پروانه صفت باز کنم بال و پر اینجاست
تنها نه من از شوق سر از پا نشناسم
یک دسته چو من عاشق بی پا و سر اینجاست
هر ناله که داری بکن ای عاشق شیدا
جائی که کند ناله عاشق اثر اینجاست
مهمان عزیزی که پی دیدن رویش
همسایه همه سرکشد از بام و در اینجاست
ساز خوش و آواز خوش و باده دلکش
آی بیخبر آخر چه نشستی خبر اینجاست
ای عاشق روی قمر ای ایرج ناکام
برخیز که باز آن بت بیداد گر اینجاست
آن زلف که چون هاله به رخسار قمر بود
بازآمده چون فتنه دور قمر اینجاست
ای کاش سحر ناید و خورشید نزاید
کامشب قمر این جا قمر این جا قمر اینجاست
لحظه ای پرزشورامید
دگرلحظه ملول از فقددلیل...
منمو این شک و تردید بی پایان
که دامن گیرم شده بدون هیچ دلیل
منتظرم...سخت منتظربارانم...
یاکه میبارد...یاکه من می مانمو این دلیل تردید...
باران که شروع کندبه باریدن...
دوباره منموکابوس بی دلیل ماندن
نگین
خدا ببین اینارو چه زحمتی میکشن...عاشقشونم
اما چه فایده؟...؟
من دلم آسمون میخواد خدا...
همه میدون برای زنده موندن
ولی هیشکی به فکر زندگی کردن نیست...
دلم لک زده واسه یه قطره آسمون...!:-(((((((((((((((((((((((((((((((((((((
چقدر نگرانند
چشم هایم را میگویم...
چقدر گرفته است!
هوارا نمیگویم،دلم را میگویم...
چقدر غیرقابل تحمل!
تورا نمیگویم،زندگی پر التهابم را میگویم
چقدر طولانی شده!
عمرم را که نمیگویم،فصلی که بر من حاکم شده را میگویم
((اللًّهُـ‗__‗ـمَ صَّـ‗__‗ـلِ عَـ‗__‗ـلَى مُحَمَّـ‗__‗ـدٍ وَ آلِ مُحَمَّـ‗__‗ـَد وعجل فرجهم))
کلمه ی تلخو شیرینی است........................نه؟
چقدر خوب است کسی از راه برسد و همه آنچه را که در دنیا به خاطرش
رنج میکشیم کنار بزند تا حداقل بتوانیم دو روز چهره زندگی واقعی را ببینیم
مدتی است به این نتیجه رسیده ام که همه حرف های روانشناسی و امید بخش از اساس و پایه
مزخرفی بیش نیستند
دلیش را میگویم:
این حرف ها متعلق به زمانی هستند که خوشبختی یک حس باشد و کاملا نسبی.
حالا چه؟
خوشبختی برای هر انسان معنایی داشتو حتی با خیال آن معنا نیز خوش بود...
اما الان این را میتوان به خوبی حس کرد که دیگر خوشبختی خوشبختی سابق نیست
تقریبا در نظر ها یکی است
همه ی ما این را جز خوشبختی میدانیم که یک سفر به خارج از کشور و در بهترین و زیباترین شهر دنیا
که اسم نمیبرم زندگی کنیم؟
یا اگرنه حداقل عاشق این هستیم که یک ماشین نامبر وان زیر پاهای مبارکمان باشد
یا اگر نه عاشق این هستیم که بدون کار صاحب پولی کلان باشیم
یا اگر همه این ها نه
حداقل آرزوی این را داشتیم که مدرک تحصیلی بالا و بالا و بالا تری داشته باشیم
اگر همه این هارا قبول ندارید بعید میدانم که این را قبول نداشته باشد:
تاکنون آرزوی داشتن چهره زیبا یا زیبا تر نداشته اید؟
..............................................
همه چیز از آن جا شروع شد که دنیا شد آغاز و پایان کارما.
و فراموش کردیم ارزش والای روح انسانیت را
حالا دیگر خوشبختی یک امر نسبی نیست...
در نظر ها یک مانند است
و آنوقت بود که میتوانستیم با القای حسی خوش در خودمان حتی با جملات امید بخش و یا یکی
دوساعت مشاوره میزانی هرچند اندک خوشبختی احساس کنیم.
اما حالا چه؟
کمتر کسی است که همه آن چیز هایی را که در چند سطر بالا تر گزافه گویی کردم
نداشته باشد اما.....آنقدر انسان باشد که احساس خوشبختی داشته باشد.
دوست داشتم با مداد رنگیام یه چیزاییو بکشم...از نو-ازاول
اونوقت همه ی چشمای غم زدرو خوشحال میکشیدم...
اونوقت قصه های آدمای غمگینو شاد میکشیدم...
اونوقت دلا ی غمگینوخوشحال میکشیدم...
اونوقت روی جدایی ها خط قرمز میکشیدم...
اونوقت با پاکنم تظاهر و پاک میکردم٬یه جوری پاک میکردم که انگار هیچوقت نبوده...
اونوقت رنگ خدارو پر رنگ میکردم
کتابی که باید درهر سنی چند بار خواند
بخشي از كتاب بابا لنگ دراز اثر جين وبستر :
از نامه های بابا لنگ دراز به جودی ابوت
جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند و زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی که در افق دوردست است دست یابند و متوجه نمی شوند که آن قدرخسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگرهم برسند ناگهان خود را در پایان خط می بینند.
درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند و نه لذتی از آن برده اند.
دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود درحالی که از اطراف خود غافل بوده است.
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت می شود و فقط او می ماند و یک خستگی بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته و به دست نخواهد آمد. ...
جودی عزیزم! درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم.
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود.
پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد
باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.
دوستدارتو : بابالنگ دراز
